Εισαγωγή...

Χαίρετε φίλοι, εχθροί και πλανεμένοι.

Ουδέτεροι δεν υπάρχουν.

Ξέρω ότι ακούγομαι σαν το μαλακισμένο στην διαφήμιση της Greenpeace που προσπαθεί να με γεμίσει τύψεις για το χάλι του κόσμου μας, και ταυτόχρονα να αισθανθώ άγιος όταν τις απορρίψω. Αυτό που αφήνει να υποβόσκει το ηλίθιο αμερικάνικο μοντέλο της δια της βίας (και καλά επανάστασης) αλλαγής γενεάς και εποχής. Αυτό με τους καλούς και τους κακούς. Της δημιουργίας ελεγχόμενων πυρήνων αντίδρασης. Αντιπαθώ αυτό το τηλεοπτικό παιδάκι, και ανησυχώ για το αληθινό.

Επίσης αντιπαθώ όλες τις οικολογικές φωνές και οργανώσεις, χωρίς να τσουβαλιάζω εννοείτε κάθε δράση ως τέτοια, που πετάχτηκε με περισσή ευαισθησία απ’ το πουθενά και κυνηγάει εμένα φωνάζοντας μου για σεβασμό στο περιβάλλον και προτείνοντας μου μέτρα ελαχιστοποίησης της μόλυνσης και της κατανάλωσης ενέργειας. Σαν τον Mr. Γκορ ας πούμε που προσβάλει την νοημοσύνη μου καθιστώντας εμένα σε προσωπικό επίπεδο υπεύθυνο και υπόλογο της ίδιας της βάσης της πολιτικής που πρεσβεύει και διατείνεται οικολόγος με εντυπωσιακά μεν, να ‘χαμε να λέγαμε δε, global events, βιβλία κλπ. Μην τρελαθούμε παιδιά…

Λες και αν βγω εγώ στους δρόμους να τραγουδήσω και να φωνάξω θα με λυπηθεί ο πλανήτης και δεν θα με αποβάλει απ’ το σύστημα του σαν ζημιογόνο ιό. Λες και όση οικονομία και να κάνω και όση ευαισθησία κι αν δείξω δεν θα συνεχιστεί το ζημιογόνο ενεργειακό μοντέλο που σκάβει τον πλανήτη και ο πολιτισμός μας που τον φυτεύει με τα απόβλητα μας. Λες και δεν ήμουν εγώ αυτός που τόσα χρόνια φώναζα πολύ πιο σοβαρά και ψαγμένα, για καταστροφική, πλήρη, έλλειψη οικολογικής συνείδησης από κάθε μορφή οργανισμού-κράτους που κυβέρνα και κινεί τα νήματα στον πλανήτη. Μπορεί να αδικώ λίγο τις προθέσεις του Mr. Gor, δεν το έψαξα και επισταμένα, απλά εκφράζω την αντίθεση μου σε παγκόσμια πανηγύρια που στο τέλος στήνουν στον τοίχο σαν φταίχτη και υπόλογο εμένα ενώ στην πραγματικότητα είναι οι ίδιοι. Λοιπόν συγνώμη αλλά οικολογική συνείδηση έχω και δεν γουστάρω να κάνω τον κλόουν στα πανηγύρια τους.

Και μια που το έφερε η κουβέντα τι απέγινε όλο αυτό το global movement που εκφράστηκε αυτόν τον καιρό; Πόσο μειώσαμε τους ρύπους, πόσο αποκτήσαμε ουσιαστική οικολογική συνείδηση και πόσο ήρθε για να μείνει η κίνηση για την σωτηρία του πλανήτη που μας κάνει την χάρη και μας φιλοξενεί; (ενώ εμείς, η επαρμένη παροδική σκόνη στην αχανή έκταση του σύμπαντος, αναιδώς πιστεύουμε ότι του κάνουμε την τιμή να μας φιλοξενεί.) Όλη αυτή η συγκινητική ευαισθητοποίηση και στήριξη των απεχθών, mind controlling, Μ.Μ.Ε. εξαντλήθηκε σε λίγες ημέρες; Ή ακόμα χειρότερα θα εμφανίζεται ξανά, μια τώρα μια λίγο αργότερα, σε προκαθορισμένες περιόδους συνεχίζοντας την διδασκαλία σε εμάς, τα αναίσχυντα υποκείμενα που αδιαφορούμε για το καλό του πλανήτη μας;

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να παραθέσω ένα εκπληκτικό editorial του κ. Παντελή Γιαννουλάκη στο περιοδικό Strange τεύχος 102 με τίτλο "Τα δέντρα πονάνε όταν καίγονται". Θα το κάνω κάποια άλλη στιγμή όταν θα έχω την σχετική άδεια από τον ίδιο, και την ανάλογη διάθεση να αντιγράψω όλο το κείμενο. Συνήθως βέβαια δεν ζητώ ποτέ άδειες για την χρήση δημοσιευμένων κειμένων-μουσικών-εικόνων κλπ παρά μόνο αναφέρω τον δημιουργό γιατί ασπάζομαι την θεωρία που πρωτάκουσα απ’ τα χείλη του Π. Σιδηρόπουλου: “ Όταν κάτι φεύγει απ’ τα χέρια του δημιουργού του, δεν ανήκει πια σε αυτόν… Αποκτάει δική του ταυτότητα”. Τέλος πάντων. Αυτά περί οικολογίας, κλείνω την ομολογουμένως πολύ μεγάλη παρένθεση. Απλά ήθελα να τα πω να «ξεσκάσω»…

Ουδέτεροι λοιπόν σε αυτή την ιστορία που θα ξεδιπλωθεί σε αυτό το blog δεν υπάρχουν, γιατί η ουδετερότητα σε τέτοια ζητήματα όταν έχεις την ανάλογη σωστή ενημέρωση (άρα δεν είσαι πλανεμένος) συνιστά συναίνεση στις «εχθρικές» πράξεις (ή όπως θα μπορούσε κάποιος να πει μάλλον άστοχα χαριτολογώντας, συνιστά συν-ένεση).

Ποια είναι λοιπόν αυτά τα ζητήματα;

Φτάσαμε στον λόγο δημιουργίας αυτού του post, που δεν είναι άλλος απ’ την ενημέρωση που οφείλει να έχει ένας επισκέπτης για τον λόγο της ύπαρξης του blog.

Κατ’ αρχήν να συστηθώ…

Είμαι ο εις εκ των πολλών ναρκομανών, τέως η νυν, που στην καλύτερη περίπτωση είναι φυλακισμένοι στα περιθώρια των κοινωνιών μας, ή στην χειρότερη και διόλου ευκαταφρόνητη περίπτωση (ποσοστιαία), είναι αναγκασμένοι να την σηκώνουν όλη στις πλάτες τους (την κοινωνία μας…).

Όσοι μπορείτε να ξεπεράσετε την αποστροφή που μπορεί να νιώθετε για τα άτομα του είδους μου μπορείτε να συνεχίσετε αν το θέλετε. Οι υπόλοιποι είστε ελεύθεροι να χαρείτε τις κομψές ζωές σας μακριά απ’ τους μολυσμένους μας ιστότοπους…

Τα ονόματα δεν παίζουν ρόλο, έτσι κι αλλιώς ο κόσμος μας δεν αντιμετωπίζει τους ναρκομανείς σαν προσωπικότητες, παρά μόνο σαν φαινόμενα.

Nice to meet you λοιπόν…

Μέσα από το blog αυτό θα προσπαθήσω να προσεγγίσω την αντιμετώπιση του κόσμου των ναρκωτικών από τον κόσμο μας. Και θα το κάνω μέσα απ’ τα μάτια του «ναρκομανή».

Θα προσπαθήσω, αν βέβαια έχετε την καλή διάθεση, να σας φέρω πρόσωπο με πρόσωπο με τις λανθασμένες τακτικές και αντιλήψεις μας για την καταπολέμηση ενός επικίνδυνου φαινομένου, όπως τα ναρκωτικά, που στο τέλος έχουν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από το ζητούμενο. Όχι μόνο δεν το περιορίζουν… Όχι μόνο το συντηρούν… Το ωθούν να εξαπλώνεται ραγδαία.

Είμαι αναγκασμένος να πω ότι η προσέγγιση αυτή καταδεικνύει όχι μόνο το πασιφανές, δηλαδή την αναποτελεσματικότητα των μεθόδων μας, αλλά και τα άσχημα και απαράδεκτα αποτελέσματα τους.

Είμαι επίσης αναγκασμένος να πω ότι όλο αυτό το φαινόμενο, δλδ τα παιδιά με τα δυσβάσταχτα ψυχολογικά προβλήματα, τα παιδιά φαντάσματα, τα παιδιά που αφού πρώτα λιώσουν στους πολιτισμένους μας δρόμους αφήνουν την ζωή τους στα πολιτισμένα μας πάρκα, είναι στην μεγάλη του έκταση προϊόν μεθοδευμένων ενεργειών και τακτικών, πολλές δε φορές από τα ίδια άτομα που ευαγγελίζονται την σωτηρία των χρηστών. Όσοι λοιπόν έχετε την ψευδαίσθηση πως ζείτε σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο και δεν είστε ικανοί να αντιμετωπίσετε την πραγματικότητα μπορείτε επίσης να αποχωρήσετε.

Οι απόψεις που θα εκφραστούν μέσα σε αυτό το blog είναι άκρως ριζοσπαστικές, εκφρασμένες από σοβαρούς επιστήμονες, από αληθινούς και ευαίσθητους ανθρώπους, από ανθρώπους που δεν φοβούνται να δουν καθαρά όλη την εικόνα. Αν ο συντηρητισμός σας ή οι αρτηριοσκληρωτικές απόψεις σας δεν σας επιτρέπουν να το κάνετε κι εσείς, λυπάμαι, πολύ περισσότερο απ’ ότι φαντάζεστε, και σας ζητώ ευγενικά αν θέλετε να αντιπαρατίθεστε να το κάνετε κόσμια. Το ίδιο ζητώ από οποιονδήποτε θελήσει να συμμετέχει.

Επίσης είναι απόψεις και η οπτική του κόσμου σας (μας) μέσα από τα μάτια τα δικά μου και τον «ομοίων» μου. Γι’ αυτό να είστε προετοιμασμένοι και για κακές κριτικές.

Θα δηλώσω μια και μόνο φορά την θέση μου σχετικά με την ορθότητα η μη της ναρκοληψίας. Το blog δεν θα πραγματευτεί σε καμία άλλη περίπτωση κάτι τέτοιο.

Δηλώνω λοιπόν ότι το τι είναι σωστό και τι λάθος είναι στην διακριτική ευχέρεια του καθενός. Όσο δεν με επηρεάζουν οι επιλογές κάποιου δεν έχω κανέναν λόγο να του αλλάξω γνώμη και να τον πείσω για κάτι. Ο καθένας με βάση τον εαυτό του και αυτά που ψάχνει κάνει τις επιλογές του. Δεν θα συνιστούσα την χρήση ουσιών ποτέ, εφιστώντας την προσοχή στα καταστροφικά αποτελέσματα που θα μπορούσαν να έχουν, αλλά από ‘κει και πέρα η ελεύθερη επιλογή θα έπρεπε να είναι αναφαίρετο δικαίωμα όλων. Ποιος είμαι εγώ που θα σου πω τι θα βάλεις στο σώμα σου και τι όχι; Ε; Μου λες;

Το blog αντίθετα δεσμεύεται να πραγματευτεί την αδυναμία στήριξης της ελεύθερης επιλογής και πολύ περισσότερο την εξωφρενική απαγόρευση της.

Αυτό είναι μια παράμετρος του αυτονόητου της αποποινικοποίησης όλων των ουσιών. Η άλλη, η πιο επιτακτική είναι ότι η ποινικοποίηση και η πολιτική της καταστολής είναι η βάση για μύρια κακά που σχετίζονται με το ζήτημα. Μαύρη αγορά, ανύπαρκτη ποιότητα ζωής για τους εθισμένους, αναποτελεσματική έως ανύπαρκτη στήριξη σε αυτούς και τις οικογένειες τους κλπ.

Για να προλάβω κακοπροαίρετους και «έξυπνους» (Μπουάχαχαχα…εχμ! Συγνώμη) τύπους που ναι μεν όλα αυτά δεν είναι δική τους δουλειά αλλά θα φροντίσουν να ρίξουν την χολή τους για να αυτοεπιβεβαιωθούν ως προς την ανωτερότητα τους σε σχέση με τους παρακατιανούς ναρκομανείς, κάποιος θα μπορούσε να πει: «Ωραία ρε φίλε… Έκανες την προσωπική σου επιλογή, πήρες ότι σκατά ήταν να πάρεις. Τώρα τι κλαίγεσαι και ζητάς βοήθεια;»

Απαντώ εκ των προτέρων… Ναι για τους λόγους μου έκανα την προσωπική μου επιλογή (σε αντίθεση με κάποιους που δεν ξέρουν τι ακριβώς είναι αυτό, αλλά αυτό δεν είναι επί του παρόντος). Η προσωπική μου επιλογή με έβαλε στην δυσάρεστη θέση να γνωρίσω με έναν εκ των δυσκολότερων των τρόπων έναν παράλογο κόσμο, που απ’ τη μια διατείνεται την ελευθερία, τα «ατομικά δικαιώματα», την ανυπέρβλητη αξία της ζωής και απ’ την άλλη αποδεικνύει ότι όλα αυτά είναι μέρος ενός τραγικού προσωπείου που κρύβει την μεγάλη αλήθεια.

Η ελευθερία του πάντα είναι ψεύτικη, επίπλαστη, μια φαρσοκωμωδία που ακόμα και η έννοια της περιορίζεται από συνταγματικούς κανόνες και νόμους. Μα ούτε κι αυτοί τηρούνται!

Τα ατομικά δικαιώματα που έτσι κι αλλιώς είναι κατασκεύασμα των πολιτειών μας και είναι πολύ μακριά απ’ τους στοιχειώδεις ανθρωπιστικούς κανόνες καταπατούνται αδιακρίτως από τους «άρχοντες» του τόπου μας, κι όταν αυτό το νιώθεις στο πετσί σου θέλεις σε κάποιον να το πεις, πριν έρθει στην θέση σου.

Και η αξία της ζωής, αν φυσικά υπάρχει καθόλου, πράγμα για το οποίο αμφιβάλω ή για να είμαι ακριβής είμαι σίγουρος για την ανυπαρξία της, είναι πολύ μικρή και πέφτει συνεχώς στο χρηματιστήριο ηθικών αξιών.

To blog αυτό λοιπόν δεν το κάνω για να κλαφτώ, και σε προσωπικό επίπεδο την βοήθεια του κόσμου την έχω χεσμένη. Κι αυτό έρχεται απ’ την συνειδητοποίηση της κατάστασης γύρω σου. Δεν μπορείς να ελπίζεις σε βοήθεια από το ανύπαρκτο και καταλαβαίνεις ότι πρέπει μόνος σου να βοηθήσεις τον εαυτό σου. Θα είναι δυσκολότερο μεν να το καταφέρεις αλλά όχι ανέφικτο.

Αντίθετα καλώ σε βοήθεια σε συλλογικό επίπεδο. Εμείς…για τους άλλους. Γι αυτούς που δεν μπορούν.

Προσκοπώ στην συνειδητοποίηση του κόσμου, πάνω σε αυτό το ζήτημα. Να αρχίσει να βλέπει όλη την εικόνα. Τι κάνουν όλοι αυτοί οι νεκροζώντανοι στους δρόμους; Δεν ξέρουν ότι πεθαίνουν; Δεν το καταλαβαίνουν; Γιατί δεν σταματάνε; Τι φταίει; Είναι τόσο κολλημένοι; Είναι τόσο γλυκό πια αυτό που παίρνουν; Η μήπως φταίει κάτι άλλο; Τι είναι αυτό που τους κάνει να αρνούνται την αξιοπρέπεια τους; Την ζωή τους; Ήταν πάντα έτσι; Γεννήθηκαν παραπαίοντες με άδεια βλέμματα ή είχαν κάποτε όνειρα; Είναι αργά γι’ αυτούς ή μπορούν ακόμα να σώσουν την παρτίδα; Κι εγώ; Μπορώ να κάνω τίποτα εγώ να τους βοηθήσω;

Όσοι έχετε διάθεση να απαντήσετε σε αυτά τα ερωτήματα μπορείτε που και που να ρίχνετε μια ματιά στο see-thetruth.blogspot.com.

Να σημειώσω επίσης ότι ένα τέτοιο blog είναι καταδικασμένο απ' την φύση του να είναι "καταθλιπτικό" οπότε αντιλαμβάνεστε ότι δεν είναι η σοφότερη επίλογη να το διαβάζετε όταν θέλετε να χαλαρώσετε! :)