Απολογία

Αντιλαμβάνομαι πως δεν αφιερώνω τον χρόνο που θα έπρεπε σε αυτό το blog!
Υπάρχουν πολλοί λόγοι…
Έχετε δοκιμάσει να χωρέσετε σε λόγια και να μεταδώσετε τα σκηνικά ενός πολέμου; Τον χαμό ενός αγαπημένου προσώπου; Την τρέλα που έχετε στο μυαλό σας; (Την αυθεντική τρέλα έτσι! Όχι την «τρελίτσα»). Την τρέλα που σας περιβάλει; Όσοι το έχετε δοκιμάσει γνωρίζετε καλά πόσο δύσκολο είναι. Πόσο απαιτητικό και πόσο ψυχοφθόρο.
Ίσως κάποιος με μεγαλύτερη διάθεση από εμένα και με μια κάπως πιο απόμακρη ματιά να τα κατάφερνε καλύτερα. Τα ναρκωτικά από μόνα τους είναι ένα ευαίσθητο θέμα που απαιτεί λεπτούς χειρισμούς αν δεν θέλεις να γίνεσαι γραφικός. Όταν είναι και σε συνάρτηση με τον κοινωνικό παραλογισμό, εκεί πια δεν ξέρεις από πού να το πιάσεις, τι να πεις και πόσα. Κι εγώ, μιας και νοιώθω αρκετά κουρασμένος, ξέρω καλά τι θέλω να πω, αλλά δεν βρίσκω τον κατάλληλο τρόπο.
Το σκέφτηκα αρκετές φορές αυτό το πράγμα, και πάντα φτάνω σε ένα αδιέξοδο. «Σε ποιους τα γράφεις; Ποιος νομίζεις πως ενδιαφέρεται; Σε τι βαθμό; Πόσο ανοικτός μπορεί να είναι να ακούσει αυτά που έχεις να πεις; Πώς να παρουσιάσεις την εικόνα έτσι όπως την βίωσες και την βιώνεις, όσο πιο δυνατά μπορείς, έτσι ώστε να σε καταλάβουν, χωρίς όμως να το κάνεις προσωπικό; Με ποιο τρόπο να επικεντρωθείς στο κοινωνικό φαινόμενο, δίνοντας όμως στο πιάτο τον λόγο που είναι ανάγκη να αναθεωρηθεί από όλους;»
Εδώ δεν μιλάμε για διατάξεις και νομοθεσίες. Μιλάμε για ανθρώπινες ψυχές. Καταλήγω πως ο καλύτερος τρόπος για να προχωρήσω είναι αυτός. Τρόπον τινά «απολογητικός» δηλαδή. Και τώρα που το σκέφτομαι, είναι καλύτερα να αφήνω όσο γίνετε περισσότερο στην άκρη τους συναισθηματισμούς, αν και δεν το βλέπω τόσο εύκολο.

Θα ακολουθήσουν δύο κείμενα του Παύλου Σιδηρόπουλου παρμένα απ’ το βιβλίο που έγραψε για αυτόν ο Άκης Λαδικός, με τίτλο «Που να γυρίζεις». Πρόκειται για απόσπασμα από την συνέντευξη που παραχώρησε στον ίδιο για το περιοδικό “Phenomenon” (τεύχος 4, Αύγουστος 1982) τον Μάιο του ’82, και απόσπασμα από το γράμμα που έγραψε απευθυνόμενος σε κάποιον νεαρό εργαζόμενο του Υφυπουργείου Νέας Γενιάς που είχε γνωρίσει (και σε ότι αντιπροσώπευε ο νεαρός στα μάτια του φυσικά), έτσι όπως δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Μουσική» (Αύγουστος 1984) με τίτλο «Συζήτηση Εν λευκώ μ’ έναν άγνωστο νεαρό του Υφυπουργείου Νέας Γενιάς».

Enjoy...