Ναρκωτικά και ιερείς!

Προσοχή… Ακολουθεί επικίνδυνο ποστ!

Θέλω να αναφερθώ στην σχέση της εκκλησίας με τους τοξικομανείς και επειδή η θέση μου απέναντι στις θρησκείες είναι ξεκάθαρα αρνητική αν είστε φανατικά θρησκόληπτοι καλό είναι να αποφύγετε την ανάγνωση του κειμένου. Αν και δεν σκοπεύω να επεκταθώ σε οποιοδήποτε θεολογικό ζήτημα παρά μόνο, όπως προείπα, στην σχέση της εκκλησίας και των ιερέων με τους τοξικομανείς.

Υπάρχει ένα ζήτημα λοιπόν, με αρνητικές συνέπειες, με τους τοξικομανείς που εμπιστεύονται την ζωή τους στα χέρια του κάθε τυχαίου ιερωμένου. Για τον Θεό είπαμε δεν θα μιλήσουμε, παρά μόνο θα κάνω αυτή τη μικρή σημείωση για να αποφευχθούν πιθανές μετέπειτα παρεξηγήσεις. Δεν λέω ότι δεν υπάρχει Θεός (ούτε και ότι υπάρχει) αλλά αν υπάρχει η ζωή του καθενός μας είναι έτσι κι αλλιώς στα χέρια του και ενδιάμεσοι δεν χρειάζονται. Λέγοντας αυτό λοιπόν επισημαίνω πως όταν ένας τοξικομανής ψάχνει βοήθεια απ’ τον Θεό και αφήνεται στα χέρια ενός ιερωμένου, ο Θεός δεν έχει καμία δουλειά στο πηγαδάκι αυτό και στην ουσία αφήνεται στα χέρια αποκλειστικά του ιερωμένου.

Τα λέω όλα αυτά, και αναφέρομαι στο ζήτημα γιατί υπάρχουν πραγματικά πολλοί ιερείς που δέχονται την «κηδεμονία» του εκάστοτε τοξικομανή (συνήθως με το αζημίωτο) και είτε τον κλείνουν σε κάποιο κοινόβιο, είτε με προσευχές προσπαθούν να απαλλαγούν απ’ το πρόβλημα.

Για να μην παρεξηγηθώ να πω ότι έχω γνωρίσει ιερείς που πραγματικά ενδιαφέρονται και πονάνε και αγωνίζονται για τα παιδιά που έχουν ανάγκη, μέχρι και δικτύωση με κέντρα αποτοξίνωσης έχουν.

Αλλά υπάρχουν κι αυτοί που αναλαμβάνουν τον δύσμοιρο τοξικομανή, που δεν ξέρει που να σταθεί και πιάνετε από όπου βρει, χωρίς να έχουν την παραμικρή γνώση για την αντιμετώπιση που πρέπει να τύχει. Χωρίς την ελάχιστη φαρμακευτική περίθαλψη, χωρίς την ελάχιστη ψυχιατρική στήριξη. Νηστεία, προσευχή, τρεις λαλούν και δυό χορεύουν… Κι αν είναι σημαντικά η νηστεία και η προσευχή εγώ ένα έχω να πω… «Συν Αθηνά και χείρα κίνει»

Και μετά το παραμύθι είναι γνωστό για όσους την πάτησαν έτσι, το έχω δει πολλές φορές. Ξανά στους δρόμους και αυτή τη φορά χωρίς να περιμένει βοήθεια ούτε απ’ τον Θεό (μιας και ούτε αυτός κατάφερε κάτι)

Κλείνουν τα παιδιά σε μοναστήρια ή κοινόβια, χωρίς την παραμικρή στήριξη, παρά μόνο με την πρόταση "ο θεός είναι μεγάλος" και "κάνε υπομονή". Ρε!!! Δεν έχει μέσα του τον διάολο! (αν και αλληγορικά θα μπορούσαμε να το πούμε και αυτό) Είναι άρρωστος! Άρρωστος πως το λένε; Χρειάζεται φάρμακα! Χρειάζεται ψυχολογική στήριξη. Χρειάζεται να ξέρει πως δεν είναι μόνος, πως δεν είναι ξεχασμένος στο έλεος του θεού.

«Ποιος είσαι εσύ που μιλάς με τέτοια σιγουριά για το έργο που επιτελούν ως προς αυτήν την κατεύθυνση οι ιερείς θα μου πεις…» Αυτός που είδε παιδιά να χάνονται στην παράνοια γιατί έμειναν μακριά από τον κόσμο και που είδε παιδιά απελπισμένα πλέον απ’ τα πάντα (αφού δεν τους βοήθησε ούτε ο θεός) να θρηνούν (περήφανα!) την χαμένη τους ζωή και αξιοπρέπεια βαδίζοντας συγκαταβατικά προς τον θάνατο.

Σταματήστε να σκοτώνετε τους φίλους μου…

Δηλώνω για άλλη μια φορά, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, πως υπάρχουν ιερείς καλοσυνάτοι, φιλάνθρωποι, οξυδερκείς και «ψαγμένοι» που πραγματικά έχουν βοηθήσει παιδιά να είναι μαζί μας και να συνεχίσουν να κάνουν όνειρα. Σε αυτούς δηλώνω τον απόλυτο σεβασμό μου και τους προτρέπω να συνεχίσουν.

Αφού ο Θεός ενοικεί μέσα μας αγαπητοί ιερείς, σταματήστε να σκοτώνετε τον θεό που δοξάζετε!

Εν κατακλείδι το point του συγκεκριμένου ποστ είναι πως αν κάποιος, ή κάποιος συγγενής του, έχει πρόβλημα με ουσίες να αποταθεί ΠΡΩΤΑ στους γιατρούς και μετά σε οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο. Ο θεός ακούει την ψυχή του ανθρώπου που πονάει χωρίς ενδιάμεσους, να είστε σίγουροι!

Την αγάπη μου σε όλους…