Alive amongst the {half}-dead...

Μια που έπιασα ειρμό θα σας πω μια ιστορία...
Είναι απλά μια ιστορία, καθημερινής τοξικομανικής "τρέλας" που δεν μπορώ να ξέρω τι σας λέει και τι όχι.
Είναι απλά κάτι που μου συνέβει...........

Περπατώντας σχετικά αμέριμνος στην Πλατεία Ναυαρίνου (Θεσσαλονίκη) εκεί που είναι το συντριβάνι και μαζεύεται όλος ο καλός κόσμος πλέον με πλησιάζει ένα παλικάρι, γύρω στο μισό παρά κάτι κεφάλι ψηλότερος από μένα και γεροδεμένος και με ρωτάει... "Ρε! Ο χρήστος δεν είσαι;" -"Ναι", του λέω "έτσι με λένε. Που με ξέρεις;"
Με τα πολλά ο τύπος ήταν παλιός γνώριμος, ήταν μαζί μου την τελευταία φορά που ήπια stuff (ηρωίνη - πρέζα - ζουζου - παραμύθα κ.α.) πριν από 1 χρόνο με ελάχιστες μέρες απόκλιση πάνω η κάτω! 1 χρόνο! (Τώρα είμαι στους 1 και 1 μήνα και αισθάνομαι πολύ καλά). Με τα πολλά τον θυμήθηκα και μου πούλησε ένα παραμύθι ότι είναι καθαρός εδώ και 6 μήνες και πως έψαχνε συγκάτοικο (πράγμα που έψαχνα κι εγώ εκείνη την περίοδο) και λέω "τι στο διάολο, μακάρι να ναι καλά το παιδί, έτσι δείχνει, ας δω τι παίζει". Και όντως έδειχνε καλά. Δεν μπορούσα να αναγνωρίσω σημάδια στα χέρια του, ούτε τραύλιζε όταν μιλούσε, ούτε παραπατούσε. Δηλαδή ούτε φάρμακα δεν είχε πάρει εκείνη τη μέρα!
Να μην μακρυγορώ... Ήταν να πάμε σπίτι του να το δω για να μείνουμε μαζί και (και καλά) η δικιά του δεν ήταν εκεί και τελικά τον φιλοξένησα εγώ σε σπίτι που ήμουν ήδη φιλοξενούμενος (με αυτόν που έχει το σπίτι να λείπει). Μεγάλος μαλάκας το ξέρω, φτάνει όμως το κράξιμο. Ο τύπος κοιμήθηκε πριν από μένα και σηκώθηκε μετά από μένα αλλά λίγο πριν φύγουμε είχε προλάβει κι είχε καβατζώσει ένα PSP που ούτε καν ήξερα ότι υπήρχε στο σπίτι (του παιδιού ήταν όπως φαντάζεστε που είχε το σπίτι) και μια ψηφ. φωτ. μηχανή δικιά μου.
Με τα πολλά επειδή του είχα δώσει κάποια φάρμακα γιατί και καλά ήταν σε αγωγή και δεν μπορούσε να πάρει επειδή δεν ήταν κανείς σπίτι την επόμενη μέρα ξεκινάμε να πάμε στα ΚΤΕΛ στην Θεσσαλονίκη (εκεί που είναι μαζεμένα σχεδόν όλα) για να πάρει κουτιά φάρμακα και λευτά που θα του έστελνε ο γέρος του. Δεν θέλω να σας ζαλίζω στο τέλος πήρε και το κινητό μου (αφού του το είχα εμπιστευτεί ήδη πολλές φορές) και το έδωσε ΚΑΙ αυτό.

Όταν κατάλαβα ότι όλα έχουν πλέον τελειώσει και έχω χάσει ότι πήρα (γιατί πήγε και τα έδωσε στο πιο χωμένο "γκέτο" των γύφτων στον δενδροπόταμο που απ' τα νεύρα μου, ούτε αυτοί μου είπαν κουβέντα όσο ο άλλος έτρεχε λέγοντας εγώ δεν ξέρω τίποτα.) του πέταξα την τσάντα του που κουβαλούσα εγώ απότομα πάνω του και του λέω "Γιαννάκη... Χάρισμα σου και η μηχανή. Χάρισμά σου και το κινητό. Απλά δεν θέλω άλλες παρτίδες με την πάρτι σου και τελείωσε. Κάνε ότι σε φωτίσει ο Θεός και αν μπορέσεις και σταθείς ποτέ ξανά στα πόδια σου ίσως τα ξαναπούμε"
Ο τύπος επειδή "θίχτηκε ο εγωισμός του" που του πέταξα την τσάντα με νεύρο πάνω του, με ακολουθούσε επί 1,5 χμ περίπου λέγοντας μου να περιμένω και να μου πει και ένα λεπτό κλπ. Και έκανε και κάτι ΣΣΣστ... σου μιλάω! Έτσι για να αισθάνεται αλάνι. Εγώ του έλεγα Γιάννη τελείωνε άσε με ήσυχο και φύγε! Τϊποτα αυτός... εκεί. Στο τρίτο ΣΣΣΣΤ ! ΣΕ ΣΕΝΑ ΜΙΛΑΩ έχω γυρίσει τον περιμένω και τον λέω "Τι θες ρε μαλάκα;". Και φέρνει το πρόσωπό του απέναντι στο δικό μου. Εγώ κολάω το δικό μου στο δικό του. Δεν κάνει τίποτα και με κοιτάει σαν να νόμιζε ότι θα φοβηθώ τα μπρατσάκια του. Τον σπρώχνω μια πίσω με το κεφάλι και πετάει την τσάντα τρελαμένος και καλά και πιάνει ένα τούβλο. Πσστ... Μάγκα μου! Μέχρι να το σηκώσει είχε φύγει το χέρι μου στη μάπα του με 80km. Του φεύγουν τα πάντα. Τον πιάνω, τον τραβάω, τον ξαναχαστουκίζω (στα σαγόνια όμως και με δύναμη όπως την πρώτη φορά) και τον πετάω κάτω. Πιάνω το τούβλο και λέω τώρα θα πεθάνεις. Ευτυχώς ο εαυτός μου με συνέτησε σε κλάσματα του δευτερολέπτου.
Δεν θέλω να πω τι επακολούθησε εκτός απ' αυτό που είναι και το πιο σημαντικό του ποστ.
"Να ρε Χρήστο" μου λέει "Με συγχωρείς, είναι κλεπτομανία απ' τα φάρμακα, δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος, δεν ήθελα να το κάνω αυτό, πάμε τώρα σπίτι μου να σου δώσω ένα νοκια καλύτερο απ' το δικό σου κινητό, δεν είμαι κωλόπαιδο να το ξες"
Μέσα σ' όλα όσα μου έκανε... Αναγνωρίζω τον εαυτό μου και τον κάθε τοξικομανή που δεν έχει λευτά για να πιει! Άλλοι προέβαιναν σε κάποιες πράξεις άλλοι όχι. Πίσω απ' όλα υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής. Της μαύρης αγοράς και του παράνομου κέρδους.
Έτσι αν σας ενδιαφέρει, μετά απ' όλα αυτά η κατάληξη ήταν να τον αγγαλιάσω στις τουαλέτες τον ΚΤΕΛ στην Θεσσαλονίκη και να του ξαναπώ "Αν ποτέ σταθείς στα πόδια σου, ίσως τα ξαναπούμε. Μέχρι τότε να προσέχεις όσο μπορείς"
Κρίμα................................