24/12/06

Ο Χρήστος σφίγγει τα δόντια, σφίγγει και τα παπλώματα και τα κάνει κουβάρι γύρω από το στομάχι του. Τα κρατάει τόσο σφιχτά στις γροθιές του (σαν να είναι το πιο πολύτιμο πράγμα στον κόσμο) που νομίζεις πως από στιγμή σε στιγμή θα σκιστούν και θα πεταχτούν πούπουλα ή ότι άλλο έχει μέσα ένα πάπλωμα.
Κρύος ιδρώτας συνέχεια, αδιάκοπα, βγαίνει κι άλλος – κι άλλος, κι ας είναι τέρμα τα καλοριφέρ κι ας είναι σκεπασμένος με κουβέρτες και παπλώματα. Η Ραχοκοκοκαλιά του έχει μουδιάσει και νοιώθει τόσο άσχημα όσο δεν μπορεί να περιγραφεί. Να είχε μια ακόμα δόση. Ένα ακόμα φιξάκι! Ένα ακόμα βάρεμα! Να υπήρχε κάποιο πρόγραμμα σταδιακής απεξάρτησης. «Γαμώ το έθνος μου γαμώ» σκέφτετε και καταδύεται πάλι στους πόνους του, που είναι παντού! Στο κεφάλι, στο στήθος, στο στομάχι, στην πλάτη, στα χέρια, στα πόδια! Είναι παντού...
Μπορεί να έχει κλειστεί στο δωμάτιο του και να θέλει να μείνει μακρυά απ’ τα πάντα αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν ξέρει τι γίνετε έξω, στους δρόμους. Ξέρει την γιορτινή ατμόσφαιρα, ξέρει ότι τα παιδιά θα παίζουν με το χιόνι και ότι κάποιοι θα ετοιμάζονται να πάνε διακοπές. Ξέρει ότι αύριο θα είναι η γιορτή του. «Σπουδαία γιορτή», σκέφτετε απαξιωτικά για μια ημερομηνία που όλοι γιορτάζουν έτσι κι αλλιώς, και με ένα ξαφνικό πόνο στο στομάχι διπλώνεται κυριολεκτικά στα δύο.
«Lonalgal, bubblecal, lexotanil... Ξύσε τ’ $!(&%*$ σου! Αν δεν πάρω πρέζα δεν θα μπορέσω να ησυχάσω αλλά τέτοια πουτ@*@ είσαι και ήσουν πάντα και σε έχω γραμμένη στ @^%!)!@ μου!» Η τουλάχιστον έτσι νόμιζε τότε...
Εκείνοι οι πόνοι πέρασαν και ήρθαν κι άλλοι, κι άλλοι, και πάντα προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό του ότι είναι η τελευταία φορά αλλά κάθε λίγους μήνες έμπλεκε. Αφού όλη του η παρέα ήταν μέσα σ αυτά, του πήρε καιρό να καταλάβει (και να θελήσει) να σταματήσει αυτές τις παρέες. Μέχρι και πόλη άλλαξε αλλά «Ω τι τύχη» τα παιδιά που έκανε παρέα παλιότερα σ αυτήν την πόλη ήταν μπλεγμένοι.
Σταδιακά τους απομάκρυνε και αυτούς. «Αφού μετά από όσα έχω κάνει είμαι ζωντανός, κάποιος λόγος θα υπάρχει» σκέφτηκε, και το αναλογίζεται όποτε κοιτάει ψηλά.