Θέλω να σας μιλήσω λίγο για το πόσο πραγματικά δύσκολο είναι για κάποιον να σταματήσει την χρήση, όταν (εκτός από την έλλιψη υποδομών) έχει να αντιμετωπίσει και τον κοινωνικό αποκλεισμό!
Είναι μοιραίο όταν κάποιος μπλέκει με τα ναρκωτικά να τον κάνουν πέρα φίλοι και γνωστοί και οι μόνες συναναστροφές που του μένουν να είναι άτομα του ίδιου κύκλου. Με αυτό το δεδομένο δυστυχώς ο ένας παρασύρει τον άλλο διαδοχικά. Όταν καμιά φορά κάποιος δίνει τζάμπα ναρκωτικά σε κάποιον δεν το κάνει όπως λανθασμένα νομίζουμε (αν και υφίστατε και αυτό σε κάποιον βαθμό) για να τον έχει πελάτη αλλά γιατί έχει ανάγκη να έχει παρέα, να έχει άτομα που είναι στην ίδια μοίρα και να μπορεί να περνάει κάπως την ώρα του, όπως ακριβώς οι υπόλοιποι θα βγαίναν για έναν καφέ θα έλεγα. Ακόμα κι έτσι όταν χρειαστεί όμως ο ίδιος που πάνω στο πιώμα νοιώθει αδερφό τον άλλον όταν δεν θα έχει να πιεί θα "αναγκαστεί" να τον ¨μαχαιρώσει πισώπλατα" για να μπορέσει να εξασφαλίσει την δικιά του δόση ακόμα και σε βάρος του ¨καλύτερου του φίλου" πολλές φορές.
Για έναν άνθρωπο όπως εμένα που είμαι ακόμα στο σχετικά πρώιμο στάδιο της απεξάρτησής μου, όσο δυνατός κι αν νοιώθω, είναι πάντα επικίνδυνο να έχω συναναστροφές με άτομα που προσπαθούν τώρα να ξεμπλέξουν πόσο μάλιστα να είναι μπλεγμένοι γιατί μου δόθηκαν 2 ευκαιρίες να ξαναμπλέξω και είπα αποφασιστικά όχι αλλά δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει με την τρίτη ή την τέταρτη, οπότε λογικό είναι να προσπαθώ να μένω μακρυά απ' αυτούς τους ανθρώπους και αυτές τις καταστάσεις. Αλλά...
Κάποιοι από εσάς εκεί έξω! Κάποιοι που έχετε μια Άλφα ηλικία και υπόβαθρο και γνώση και δυνατή προσωπικότητα ώστε να ξέρετε πως δεν θα οφελήσει σε τίποτα ένα τέτοιο μπλέξιμο, εσείς που δεν μπλέξατε (ευτυχώς) ποτέ και δεν ξέρετε την καλή όψη της χρήσης (γιατί υπάρχει και αυτή -ασχέτως αν δεν συγκρίνεται με την κακή), οπότε και έχετε μια δικλείδα ασφαλείας απέναντι σε αυτά, ίσως θα μπορούσατε όταν βρεθείτε μπροστά σε έναν τέτοιο άνθρωπο να του μιλήσετε, να του πείτε 2 κουβέντες, να τον κεράσετε ένα κρασί, μια ρετσίνα απ' τα πάρκα που συχνάζουν, να του πείτε ΞΕΚΟΛΑ! Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ! ΘΑ ΠΟΛΕΜΗΣΕΙΣ, ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙΣ και στο τέλος θα είσαι ευτυχισμένος και περήφανος γι αυτό που κατάφερες. Να του πείτε ότι δεν του αξίζει όλο αυτό, γιατί όχι να πιείτε έναν καφέ μαζί του, να διαθέσετε για λίγο όλο σας το είναι, όλη σας την λογική και συναισθηματική δύναμη για να δώσετε μερικές αποφασιστικές σταγόνες κουράγιου, γιατί το έχουν ανάγκη, τουλάχιστον οι περισσότεροι, αυτοί που δεν έχουν παραδοθεί! Αυτοί που ακόμα νοιώθουν μέσα τους πως δεν ήρθαν σ αυτόν τον κόσμο για να πεθάνουν απο σκόνες και χάπια. Να τους πείτε πως αφού παλέψουν σκληρά, και όταν λέτε σκληρά να το εννοείτε για να το εμπεδώσουν, όλος ο κόσμος ή τέλος πάντων πολύς κόσμος θα τους αγγαλιάσει ξανά και θα τους δώσει την φιλία του και την παρέα του και δύναμη να αντέχουν. Αρκεί να τους βλέπουν καλά.
Πριν από μερικές βδομάδες συνάντησα τυχαία κάποιους παλιούς γνωστούς που προσπαθούν να κόψουν βοηθόντας ο ένας τον άλλον εδώ και 2 μήνες. Το καλύτερο που θα μπορούσα να κάνω για τον εαυτό μου θα ήταν να πω ένα γειά και να τους παρατήσω καθώς η υποτροπή μέσα σε 2 μήνες δεν είναι τίποτα για να έρθει και ο ένας μου το δήλωσε κιόλας πως αν κάποιος του έδινε να πιει εκείνη την στιγμή δύσκολα θα έλεγε όχι. Εν πάσει περιπτώσει επειδή ένοιωθα και νοιώθω πραγματικά δυνατός σκέφτηκα πως τον έναν τον ξέρω από 4 χρονών πιτσιρικάκι και είναι γαμώ τα παιδιά, πιστέψτε με δεν γνωρίζεται τι κουβαλάει ο καθένας μέσα του που καταλήγει εκεί, και ο άλλος μια φορά πριν από 2 χρόνια που είχα "μείνει" με πήγε στο νοσοκομείο. Λοιπόν εμένα δεν μου έκανε την καρδιά να τους παρατήσω, αλλά έμεινα εκεί και έκανα αυτούς τους διαλόγους που σας παρουσιάζω, τους είπα πως κι εγώ τα πέρασα και τα περνάω, πως κι εγώ δυσκολεύτηκα και δυσκολεύομαι, τους είπα όμως και προσπάθησα να το βγάλω απ' την ψυχή μου για να το καταλάβουν καλά πως αυτός ο κόσμος είναι τόσο όμορφος (άσχετα που μας προδίδει γιατί εμείς το έχουμε επιτρέψει) και έχεις τόσα πράγματα να ζήσεις και να κάνεις που δεν αξίζει να πεθάνεις από καμία σκόνη. Και μετά βγήκα μαζί τους, όσο και αν προσπαθώ να το αποφεύγω, και ήπιαμε ρετσίνες και ούζα και περάσαμε ένα όμορφο βράδυ. Δεν πήρα κανενός το τηλέφωνο γιατί είναι νωρίς ακόμα (για μένα) για να έχω πολλά πάρε δώσε μαζί τους αλλά και την επόμενη φορά που θα τους συναντήσω, αν είναι καλά, δεν έχω κανέναν λόγο να μην τους ξανακάνω παρέα και να τους κάνω να αισθάνονται απόκληροι και κοινωνικά σκουπίδια.
Το ίδιο λοιπόν, στο μέτρο του δυνατού και της ευχαίριας του καθενός, θα παρακαλούσα απ' όλους εσάς. Δείξτε πως είμαστε ακόμα άνθρωποι και νοιαζόμαστε για τους γύρω μας.
Εύχομαι ένα καλύτερο χρόνο, ένα ευτιχισμένο 2009 με λιγότερους θανάτους και περισσότερη ευαισθησία.
Καλή χρονιά σε όλους...
Ακολουθεί ένα βίντεο - "άσχετο" με την θεματολογία του blog αλλά επίκαιρο (δυστυχώς εδώ και πάρα πολύ καιρό).
Peace...
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου